Kiedy po raz ostatni występowała w reprezentacji Polski na wielkim turnieju, była jedną z najmłodszych zawodniczek drużyny, która sensacyjnie zajęła czwarte miejsce na Mistrzostwach Świata 2015. Potem przyszły kontuzje, miesiące rehabilitacji, chwile zwątpienia i marzenia, które trzeba było odłożyć na później. Dziś Joanna Gadzina wraca na parkiety wielkiej międzynarodowej imprezy po jedenastu latach. Przed grudniowymi Mistrzostwami Europy 2026 rozgrywanymi w Polsce mówi, że ten powrót jest dla niej nagrodą za wszystko, przez co przeszła.
Na początku była piłka… nożna
Gdyby dziecięce marzenia Joanny Gadziny potoczyły się dokładnie tak, jak planowała, być może dziś oglądalibyśmy ją na piłkarskim boisku. Wychowana w Nowym Sączu zawodniczka od najmłodszych lat uwielbiała futbol. – „Zawsze chciałam grać w piłkę nożną. Śmiałam się, że kiedy graliśmy na podwórku z chłopakami, byłam jedną z pierwszych osób wybieranych do zespołu” – opowiada.
Piłka ręczna pojawiła się w jej życiu zupełnie przypadkowo. Pod koniec szkoły podstawowej sąsiadka pracująca w placówce, w której tworzono sportową klasę gimnazjalną, zaproponowała jej udział w treningu. Spodobało jej się i tak zaczęła się przygoda z piłką ręczną.
Nowy Sącz był wówczas ważnym ośrodkiem kobiecego szczypiorniaka. Obok Joanny Gadziny swoją seniorską karierę zaczynały tam również inne byłe reprezentantki Polski: Iwona Niedźwiedź, Alina Wojtas i Beata Kowalczyk.
Najpierw Gadzina występowała w pierwszej lidze w barwach UKS Olimpii Nowy Sącz, a następnie na najwyższym szczeblu rozgrywkowym. – „Kiedy grałyśmy w ekstraklasie, hale były pełne. Piłka ręczna naprawdę cieszyła się zainteresowaniem” – wspomina, mając nadzieję, że popularność piłki ręcznej jeszcze powróci do jej rodzinnego miasta.

Jedenaście lat hartowania charakteru
Joanna Gadzina budowała swoją reprezentacyjną karierę w momencie, kiedy kadra osiągnęła historyczny wynik. Debiutowała w 2012 roku, a w 2015 roku pod wodzą Kima Rasmussena, Polki zupełnie nieoczekiwanie wywalczyły czwarte miejsce na mistrzostwach świata. Sądeczanka była jedną z najmłodszych zawodniczej tamtej drużyny, a w meczu o brązowy medal z Rumunią zdobyła bramkę. Wydawało się, że turniej będzie dla niej trampoliną do rozwoju, ale niestety los miał trochę inne plany.
Najpierw zerwanie ścięgna Achillesa. Później poważna kontuzja kolana. Następnie urazy obu barków. Każdy z nich oznaczał kolejne miesiące leczenia i rehabilitacji. – „Zerwałam Achillesa i wróciłam do gry bardzo szybko, po niecałych sześciu miesiącach. Czułam się dobrze. A dwa miesiące później źle upadłam i okazało się, że mam zerwane więzadło krzyżowe przednie w kolanie. To oznaczało kolejne dziewięć miesięcy przerwy” – wspomina.
„To był bardzo ciężki moment. Miałam wtedy naprawdę mocny kryzys” – przyznaje Gadzina, która ze względu na kolejne urazy nie mogła złapać rytmu i spełniać swoich marzeń o grze w reprezentacji oraz zagranicznym wyjeździe. – „Bardzo chciałam wyjechać za granicę. Myślę, że gdyby nie te kontuzje, być może dziś byłabym w zupełnie innym miejscu. One mnie zatrzymały, a później, z wiekiem, taki wyjazd nie był już tak łatwy” – przyznaje, choć podkreśla, że nie ma żalu do losu. – „Mam wrażenie, że wszystkie te kontuzje ukształtowały mnie jako człowieka. Nie jest mnie łatwo złamać. A powrót do reprezentacji jest nagrodą za wszystkie lata, które straciłam przez kontuzje”.
Gadzina powołanie po dekadzie przerwy otrzymała w marcu tego roku na kwietniowe mecze fazy grupowej EHF EURO Cup 2026 przeciwko Słowacji oraz Rumunii. Od tego czasu pozostaje pewnym punktem w kadrze Norwega i niedawno znalazła się w wąskim składzie na grudniowe Mistrzostwa Europy 2026 (WIĘCEJ). Obecnie ma na koncie 20 meczów i 22 bramki w biało-czerwonych barwach.

Silna głowa – silny punkt przed ME
Powracająca do kadry Joanna Gadzina może być mocnym punktem reprezentacji Polski przed rozpoczynającymi się w grudniu mistrzostwami Europy nie tylko ze względu na swoje umiejętności. Mało kto miał okazję wypracować przez lata tak mocny „mental”, jak ona. W tym procesie ważne było dla niej wsparcie bliskich, trenerów, ale również wsparcie psychologiczne.
Skrzydłowa reprezentująca obecnie barwy KRASOŃ MKS Piotrcovii ma za sobą przeszłość także w klubach ze Szczecina, Elbląga, Lublina i Jarosławia. W bieżącym sezonie LOTTO Superligi Kobiet w siedmiu meczach zdobyła już 30 bramek.
„W Szczecinie miałyśmy trenerkę mentalną, która była z nami właściwie na co dzień. Uczestniczyła w treningach, wyjazdach i meczach. Prowadziła zajęcia grupowe, a jeśli ktoś potrzebował, mógł również skorzystać z indywidualnych rozmów” – opowiada, zwracając uwagę, że w tamtym czasie nie była to powszechna praktyka.
„Teraz świadomość jest znacznie większa. Współpraca z psychologiem czy trenerem mentalnym jest czymś normalnym. To bardzo ważne, żeby mieć z kim porozmawiać i czuć wsparcie” – podkreśla.
Przyjemność z gry to coś, co obok ambicji i waleczności jest kluczowe, by zostać w sporcie przez długie lata i odnosić sukcesy. Teraz, gdy reprezentacja Polski stoi u progu mistrzostw Europy, doświadczenie oraz charakter Joanny Gadziny może okazać się dla zespołu ogromną wartością. Biało-Czerwone nie są wymieniane wśród faworytek startującego 3 grudnia czempionatu, ale w 2015 roku na mistrzostwach świata również nikt nie spodziewał się, że wejdą do ścisłej czołówki.
„Najpierw wyszłyśmy z grupy, a później pojawiła się adrenalina, pewność siebie i takie „flow”. Kiedy drużyna to poczuje, potrafią wydarzyć się niesamowite rzeczy” – wspomina.
A zapytana o to, czy jest szansa na powrót tego „flow” podczas meczów mistrzowskich w katowickim Spodku, odpowiada ostrożnie. – „Myślę, że stać nas na pierwszą ósemkę. Mamy dużo bardzo dobrych zawodniczek i spory potencjał. Nie zawsze udaje nam się go pokazać, ale wierzę, że możemy to zrobić”.

Polki rozpoczną rywalizację w domowym EURO od meczu z Francją 5 grudnia o godz. 18.00. Potem zmierzą się z Ukrainą i Wyspami Owczymi (7 i 9 grudnia). Pierwsze starcie będzie najtrudniejsze, a dwa kolejne zadecydują o tym, czy Polki wyjdą z grupy i powalczą o coś więcej.
Joanna Gadzina liczy na to, że drużyna będzie miała wsparcie z trybun, bo spora grupa kibiców powinna przyjechać również z jej rodzinnego miasta. – „Mam wrażenie, że w Nowym Sączu nadal jest duże zainteresowanie piłką ręczną. Kiedyś mieliśmy pełne hale. Teraz znajomi pytają, jak przyjechać na mistrzostwa, gdzie kupić bilety. Myślę, że sporo osób będzie chciało nas wspierać. Z tego się najbardziej cieszę, że gramy u siebie. To będzie coś wyjątkowego. Przyjedzie rodzina, moja chrześnica. Myślę, że to będzie dla mnie szczególny czas” – podkreśla.

Misja Nowy Sącz?
Choć Joanna Gadzina od lat mieszka i gra poza rodzinnym miastem, Nowy Sącz pozostaje dla niej najważniejszym miejscem na mapie. To tam są jej bliscy, wspomnienia dzieciństwa i miejsca, do których wraca, kiedy potrzebuje odpoczynku. Zapytana o ulubione miejsce, odpowiada bez wahania: dom rodzinny. Ostatnio zaczęła też jednak doceniać otaczające miasto góry.
„Kiedyś chyba tego nie doceniałam. Teraz widzę, jak piękne mamy rejony. Można pójść w góry, pojechać na rower, do Krynicy czy w okolice Piwnicznej. Naprawdę nie trzeba daleko wyjeżdżać, żeby dobrze odpocząć”.
Szczególne miejsce w życiu zawodniczki zajmuje obecnie dwunastoletnia chrześnica, która również trenuje piłkę ręczną. – „Kiedy przyjeżdżam do domu, spędzanie z nią czasu jest dla mnie takim odcięciem się od świata piłki ręcznej. Chodzimy do parku linowego, robimy różne aktywne rzeczy. Ona nie lubi siedzieć w miejscu” – opowiada.
Ostatnio chrześnica zapytała Gadzinę, czy pójdzie z nią na trening. Nie mogła odmówić. Podczas wizyty na zajęciach spotkała Alinę Wojtas, dawną koleżankę z parkietu, która obecnie pracuje w Nowym Sączu z młodymi zawodniczkami. Była to okazja do wspomnień o czasach, gdy Nowy Sącz miał silny seniorski zespół. W takiej sytuacji musi pojawić się refleksja nad tym, jak przywrócić świetność szczypiorniakowi w tym mieście.
„Rozmawiamy czasem z dziewczynami z dawnej ekipy, że może warto byłoby spróbować coś zorganizować w Nowym Sączu. Myślę, że to mógłby być całkiem niezły pomysł. Zobaczymy, co z tego wyjdzie. Na razie nie mam planu, kiedy skończę grę. Wiele zależy od zdrowia. Ale nadal mam z tego frajdę i satysfakcję, nadal czuję, że mogę grać na dobrym poziomie” – mówi na zakończenie.
fot. Paweł Bejnarowicz/ Norbert Barczyk







